ኢትዮጵያና ግጥም

ኢትዮጵያ በብዙ ቅርሶችና ታሪኮች የበለጸገች ሀገር እንደመሆኗ መጠን፣ ግጥም ከማንነታችን ጋር የማይነጣጠል ጥልቅ ግንኙነት አለው። ግጥም ያልተነገሩ ባህሎቻችንን እና ያልተጻፉ ታሪካዊ ሀብቶቻችንን የምንገልጽበት ዋነኛ መሣሪያ ነው። በየአካባቢው የሚገኙ ማራኪ የሆኑ የአኗኗር ዘይቤዎቻችንን እና እሴቶቻችንን ውብ በሆነ የቃላት አሰያየም ለዓለም የምናስተዋውቅበትና ለትውልድ የምናስተላልፍበት የጥበብ ድልድይ ነው።

በባህላችን ውስጥ ግጥም የሰው ልጅ ስሜት መተንፈሻ ነው። በደስታ ጊዜ፣ በሰርግና በጭፈራ ወቅት ስሜታችንን በዜማና በግጥም እንገልጻለን፤ በጀግንነት አውድም ለሀገርና ለወገን ያለንን ፍቅር በፉከራና በቀረርቶ የምናሳየው በዚሁ ጥበብ ነው። ግጥም ለኢትዮጵያውያን የደስታ መግለጫ ብቻ ሳይሆን፣ የአንድነትና የኩራት ምንጭ ሆኖ ለዘመናት አብሮን ዘልቋል።

በሌላ በኩል ደግሞ፣ ግጥም በሀዘንና በችግር ወቅት የልብ መጽናኛ ሆኖ ያገለግላል። የምንወደውን ሰው ስናጣ ወይም ፈታኝ የሆኑ የሕይወት አጋጣሚዎች ሲገጥሙን፣ በልቅሶና በሙሾ ውስጥ የሚንጸባረቁት ግጥሞች ቁስላችንን የሚፈውሱና ስሜታችንን የሚገልጹ ናቸው። ይህ በሀዘን ጊዜ የሚደረግ የግጥም አጠቃቀም ኢትዮጵያውያን ለቃላት ያላቸውን ክብርና ጥልቅ ስሜትን በረቂቅ መንገድ የመግለጽ ብቃታቸውን የሚያሳይ ነው።

በአጠቃላይ ግጥም የሀገራችንን ባህልና እውቀት ለሌሎች የምናስተምርበት ማራኪ መንገድ ነው። በየአካባቢው ያሉ ያልታወቁ ባህሎች በግጥም አማካኝነት ሲቀነቀኑ ይበልጥ ውበትና ሳቢነት ይኖራቸዋል። ግጥም ስለ ኢትዮጵያ ውበት፣ ስለ ህዝቦቿ እንግዳ ተቀባይነትና ስለ ስልጣኔዋ ታሪክ የሚናገር ሕያው ምስክር ነው። በዚህም ጥበብ አማካኝነት ሀገራችንን በተሻለ መንገድ ማሳወቅና ታሪካችንን በክብር ጠብቆ ማቆየት ይቻላል።